De Geus kan weg!

Wat zijn dat eigenlijk voor mensen (ik had bijna geschreven: eikels) die ons regeren?
Laatst kwamen De Geus en Donner, respectievelijk minister van sociale zaken en van justitie, met het voorstel om de vergoeding bij gedwongen ontslag te halveren. Anders zou het voor bedrijven te duur worden om zich van overtollig (of eufemistisch gezegd: boventallig) personeel te ontdoen.
Thans geldt het principe dat je voor elk gewerkt jaar een maandsalaris meekrijgt (de zogeheten kantonrechtersformule). Dat moet van die fijne ministers van ons een half maandsalaris worden: dan moet je dus wel zo’n vierentwintig jaar ergens hebben gewerkt, wil je wegkomen met een heel jaarsalaris.
Als het bedrijf in nood xc3xbcberhaupt geld heeft voor een (volledige) afvloeiingsregeling.
Vanochtend lees ik in de krant dat De Geus ook van het principe last in, first out (lifo) af wil. Van dit principe – wie het kortst bij een bedrijf in dienst is, komt in geval van nood als eerste in aanmerking voor ontslag – zouden volgens de bewindsman vooral jongeren de dupe zijn.
Beide berichten lijken met elkaar in tegenspraak.
Als het waar is dat vooral jongeren bij gedwongen ontslagen het slachtoffer zijn, zal het met die ontslagvergoedingen wel meevallen. Stel iemand is dertig, heeft zes jaar gewerkt bij een bedrijf dat moet saneren, wordt ontslagen en krijgt zes maanden mee. Bepaald geen gouden, eerder een houten handdruk.
Maar stel nu iemand is tweexc3xabnvijftig, werkt vijftien jaar bij een bedrijf dat door mismanagement moet saneren, wordt ontslagen. Die krijgt volgens de kantonrechtersformule mxc3xa9xc3xa9r dan vijftien maanden mee (correctiefactor 1,5 voor de jaren boven de veertig, correctiefactor 2 voor de jaren boven de vijftig): ja, die is dus duur om te ontslaan. Maar hoe duur ook: nog steeds in geen vergelijk met de gouden handdruk waar mismanagers uit het zakenleven elkaar en zichzelf mee fxc3xaateren.
Maar die tweexc3xabnvijftigjarige wxc3xb3rdt volgens De Geus ook niet ontslagen omdat last in, first out wordt toegepast: het is immers onwaarschijnlijk dat iemand die ergens vijftien jaar werkt de laatst binnengekomene is.
Dxc3¡xc3¡rom wil hij natuurlijk van lifo af: kunnen we die ouwe zak tenminste dumpen.
Dxc3¡xc3¡rom wil hij natuurlijk de ontslagvergoeding halveren: zijn we die ouwe zak kwijt voor de helft van de prijs.
Waarom eigenlijk de helft en niet een kwart? Of een vijfde?
Kan ons het schelen.
Komt die De Geus wel eens buiten, leest hij wel eens een krant, spreekt hij wel eens iemand?
Bedrijven hebben linkere (om niet te zeggen: slinksere) manieren om lifo toe te passen dan hij kennelijk denkt.
Daar hebben ze die hele De Geus niet bij nodig.
Die kan dus weg, die De Geus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s