'Schrijf even op!'

Herman Wigbold was door zijn televisiewerk (Achter het nieuws van de Vara) een bekende Nederlander toen hij hoofdredacteur werd van Het Vrije Volk. De krant, in de jaren vijftig de grootste van Nederland, moest zich in 1971 terugtrekken op de regio waar nog de meeste lezers waren overgebleven: Rotterdam en de Drechtsteden. Daar wist Het Vrije Volk zijn papieren bestaan nog tot 1991 te rekken: in dat jaar fuseerden HVV en Rotterdams Nieuwsblad tot Rotterdams Dagblad. Het grootste deel van die twintig jaar was Herman Wigbold hoofdredacteur.
Zo bekend was hij dat Gerard Reve in een van zijn in de jaren zeventig verschenen romans (De Taal der Liefde? Ik zou het even moeten opzoeken) aan hem refereerde met het weinig complimenteuze ‘karpatenkop’.
Legendarisch was zijn gierigheid.
Elke oud-redacteur van Het Vrije Volk kent het gebaar waarmee Herman Wigbold zich als het in het cafxc3xa9 op betalen aankwam uit de voeten maakte. Twee handen op de borst ter hoogte van de binnenzakken, dan naar de broekzakken, tenslotte de kontzakken, heel kort de schouders ophalen en als terloops roepen tegen de man achter de bar: ‘Ach, Frans, schrijf het even op!’ Erger was het natuurlijk als jxc3xadj toevallig in de buurt stond, want dan was het: ‘Ach, schiet jij even voor!’
Opschrijven was toen onder Vrije Volk-journalisten trouwens een populair fenomeen. Niet zozeer het opschrijven wat je zag, want dat was nou eenmaal je vak, maar het laten opschrijven van de in het cafxc3xa9 genoten consumpties. Er waren collega’s die in De Schouw een rekening hadden ter grootte van anderhalf maandsalaris. Maar er was ook een collega die een fles sherry in zijn bureau had liggen.
Er gingen gisteren toen ik met Hans Hoffmann en Henk Drent op stap was in Den Haag meer verhalen over Het Vrije Volk over tafel. Hoofdthema’s waren de gierigheid van Herman Wigbold of drank. Of een combinatie daarvan.
Zo fxc3xaateerde de hoofdredacteur de leden van de redactieraad die in zijn vakantiehuisje in de Biesbosch met hem vergaderden op de goedkoopste wijn die hij had kunnen vinden, helaas een vruchtenwijn. (Vgl. De avonden!)
Ooit nodigde Wigbold de chef van de sportredactie uit in zijn huisje. ‘Ach, Jen, neem dan meteen wat palen en planken mee want ik moet een aanlegsteiger bouwen.’ Jen Vlietstra arriveerde met de benodigdheden. ‘Als jij nou vast begint, ga ik even boodschappen doen,’ zei Wigbold voor hij wegstoof in zijn bootje. Toen hij uren later terugkwam, was de steiger klaar.
Ook Hans Hoffmann werd een weekendje met zijn gezin uitgenodigd, maar of hij dan wel het vlees voor de barbecue wilde meebrengen. En na aankomst moest er eerst gras gemaaid worden.
Twee jaar voor zijn dood nodigde Wigbold Hans uit om samen met hem een boek te schrijven over de beroemdste treinkaping in Drente. Het moest een minutieus verslag worden van hoe die dagen waren verlopen, Wigbold had het al helemaal uitgedacht. ‘Ik raakte in de ban van zijn bevlogenheid,’ zei Hans gisteren. ‘Geld zat er niet aan vast, er was geen subsidie, niets. Als ik nou alle interviews – zo’n vijftig, denk ik – deed, zou Herman alles wel aan elkaar schrijven.’
Hans zag er van af, het boek is nooit verschenen.
‘Hey, big spender’ draaide Ans Wigbold op de begrafenis van haar man.

Een gedachte over “'Schrijf even op!'

  1. Het Vrije Volk

    Wanneer ik aan het Vrije Volk denkt, dan wordt ik een beetje melacholiek. In de jaren Veertig en Vijftig verslond ik de krant, ondanks dat het een Socialistische krant was en verbonden was met de Partij van de Arbeid/VARA.

    Het Vrije Volk was namelijk zeer leesbaar, boordevol met informatie over allerlei onderwerpen. Eem genot om te lezen.

    De Tour de France bijlagen waren legendarisch. Het water loopt men nu nog in de mond als ik daar aan denkt..

    Ook de krant op 31 december was altijd weer heerlijk om te lezen, ik kon er uren in doorbrengen. Zucht, zucht,zucht!

    Maar helaas, de krant is niet meer.

    Ook het Algemeen Dagblad gaat helaas die kant op. Het was in zijn beginjaren een zeer goede krant. Maar in de afgelopen jaren is de krant snel aan het afzakken. Saai, een zeer ouderwetse lay-out. Terwijl alle week en maandbladen en de televisie allemaal al vele jaren in kleuren verschijnen, gaat het AD nog gewoon door in een vrijwel geheel zwart/wit formaat. Ouderwetser kan het niet! Ook de inhoud van het AD holt achteruit. De krant is bedrijfsblind geworden en voelt absoluut niet meer aan wat de lezers willen.

    Ook de website van het AD is een ramp. Al valt er in het weekend een atoombom op Rotterdam, de AD-website zal het niet opvallen, de krant is met weekend verlof en reageert pas weer op maandag!!!!

    Het zal dan ook niet lang meer duren of ook het AD zal moeten samengaan met andere kanten zoals het Rotterdams Dagblad en de Dordenaar.

    Jammer, maar het is niet anders.

    groeten

    A van der Aa
    journalist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s