Vijftien minuten in Dordrecht

Dordrecht, donderdag – Ik kom bijna nooit meer in Dordrecht, mijn geboortestad. Ik heb er de eerste zevenenveertigeneenhalf jaar van mijn leven gewoond, nu ben ik in Rotterdam bezig aan de tweede zevenenveertigeneenhalf jaar – daarna zie ik wel verder.

Vanochtend om kwart over acht moest ik voor de halfjaarlijkse controle bij mijn Dordtse tandarts zijn. Een beetje aan de vroege kant, maar je kunt het maar gehad hebben. Vroeg de auto in en in één vloeiende beweging naar Dordrecht gereden. Aan de andere kant van de A16 stonden behoorlijke files. De tandarts bekeek mijn gebit met een spiegeltje, voelde wat aan mijn tanden, tikte tegen mijn kiezen. Alles in orde. Mijn eerste afspraak voor 2005 staat genoteerd.

Om tien voor half negen stond ik weer op de Kuipershaven. Links, op de hoek Vlak, Binnen Walevest en Wolwevershaven, heb ik twaalf jaar gewoond.

Mooie plek.

Het bruingroene water, de koperen blaadjes van de kastanjebomen.

In mijn jongensjaren was er ook nog de geur van teer van de boten, en het geluid van ijzer op ijzer.

Ik had zin in een kopje koffie bij Visser, maar die was nog dicht. Er was niemand op straat. De winkels waren nog gesloten. Het Scheffersplein stond vol tafeltjes en stoelen.

2004 na Chr. – Dordrecht ontdekt het terras.

Ik wandelde langs het standbeeld van Ary Scheffer naar de oostkant van het plein dat de Voorstraatshaven overkluist. Het is eigenlijk een breed uitgevallen brug. Ik keek naar de achterkant van de huizen die uit het bijna stilstaande water oprijzen. Een ets van Willem Witsen.
In de Wijnstraat tilde een jonge vrouw een fiets de deur uit.

Het was intussen half negen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s