Knooppunt Dijl (16)

26

Op 1 februari 1969 had ik het eindelijk zover geschopt dat ik naar waarheid kon zeggen dat ik verkering had. Ze heette R.en zat bij mij in de klas. Ik had al een hele tijd een oogje op haar, want volgens mij was zij zo’n meisje dat wel wat wilde. Onder de les stuurde ik haar briefjes met steeds dubbelzinniger, dus ondubbelzinniger boodschappen en de briefjes die ik van haar terugkreeg bevatten eveneens niet mis te verstane mededelingen. Op een zaterdagmiddag zouden we naar het park gaan, want dat leek me het summum van romantiek. Nou, dat was het ook! Het was juist gaan sneeuwen en het werd al vroeg donker. We liepen een beetje heen en weer en koutten over school en natuurlijk wist ik weer niet waar ik mijn handen moest laten.

Ik was trouwens behoorlijk zenuwachtig, want als dit niet goed afliep was ik de volgende maandag natuurlijk de risxc3¡xc2x82xc3¡e van de school en daar had ik weinig zin in. Ik had wel veel zin om haar te zoenen. Ik had intussen wel een korte zoengeschiedenis, maar die had mij geleerd dat elk meisje anders is – niet alleen qua zoenen, maar ook wat aanpak betreft: het ene meisje zoent terug alsof haar leven ervan afhangt (waar bleef je zo lang?), het andere doet eerst een beetje aarzelend (kan het niet even wachten?) en er zijn er ook die het meteen op een lopen zetten. Aan de buitenkant kun je nooit zien tot welke categorie een meisje hoort, dat maakt het leven wel eens lastig.

Gelukkig kwam het weer me nu te hulp. R. bibberde, ze had het koud. Ik zal wel een grijns van oor tot oor hebben gehad toen ik haar aanbood om haar te verwarmen, maar ze vond het zo’n gek idee nog niet, dus we zetten ons op een bankje en ik begon haar gezicht te strelen. Ik probeerde ook onder haar jas te komen, want ik dacht dat ze het daar ook wel koud zou hebben, en ze stribbelde niet eens tegen. We keken elkaar aan en brachten onze gezichten dicht bij elkaar. Ik hoopte dat ze niet zou ruiken dat ik die middag nog met Clearasil in de weer was geweest in mijn eeuwige strijd tegen acne. En toen kuste ik haar. En zij mij. Om ons heen werd het park langzaam wit.

Zolang die sneeuw bleef liggen duurde onze liefde. Op 1 maart begon het te dooien en was het uit.

xc2xa9 1987/2004

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s