Knooppunt Dijl

31

En het geschiedde in die dagen dat ik een oproep kreeg om gekeurd te worden voor militaire dienst. Militaire dienst! Anderhalf jaar van je leven door de spoelbak, alleen omdat je als jongen was geboren. Ik kan niet zeggen dat het idee me toelachte. Met veel te zware schoenen door de modder ploegen, geweren olixc3xabn, marcheren in de stromende regen, rats, kuch, bonen en gevulde koeken eten, en dat alles met gemillimeterd haar – dat deze beker maar aan mij voorbij mocht gaan.

Mijn vader had ook in dienst gezeten, hij was zelfs in Indixc3xab geweest, twee jaar lang, net getrouwd: het vaderland ging voor het meisje. Veel geholpen heeft het niet. Hij bracht het nooit verder dan soldaat, had het natuurlijk veel te druk met het schrijven van brieven aan mijn moeder die toen mijn moeder nog niet was. Die correspondentie lag later in twee grote dozen op zolder uit te nodigen tot schending van het briefgeheim. Wat jammer dat ik toen het handschrift niet kon ontcijferen, en wat jammer dat die brieven nu verdwenen zijn, kwijt en weggeraakt, net zoals mijn vader.

Wat nog wel bestaat zijn de foto’s. Afdrukjes van zes bij zes, zwart-wit. Mijn vader in een wonderlijk jongere uitvoering van zichzelf naast een palmboom, bij een tank, voor een wit gebouwtje – vreemde landschappen. Zijn diensthemd was altijd gekreukeld, knoopjes zaten los, de stropdas scheef. Zo werd je dus geen officier. Hij vertelde haast nooit over Indixc3xab. Hij was iets geweest in de welfare-dienst, hield de bibliotheek bij of zoiets, vandaar zeker dat hij later boekhouder werd. Toch was ik trots op hem, eerst om het blote feit dat hij in Indixc3xab was geweest – dat maakte mij immers de Zoon van een Man van de Wereld – daarna juist omdat hij nooit mxc3xa9xc3xa9r dan soldaat was geweest, nooit mxc3xa9xc3xa9r dan dat had willen worden, en achteraf kan ik er blij om zijn dat
hij te laat ter plekke arriveerde om iets te maken te kunnen hebben gehad met de politixc3xable acties.

Met een verzilverd speldje, een bronzen medaille en een oorkonde van de minister van Oorlog kwam hij thuis. Het speldje droeg hij in zijn rever, het andere versiersel verdween in een la. Ik deed het wel eens op als ik soldaatje speelde, pacifistje spelen deed je nu eenmaal niet.

Veel later pas, zelf getrouwd, begon ik mij af te vragen hoe het geweest moet zijn om een paar weken na je huwelijk met honderden leeftijdgenoten ingescheept te worden met het vooruitzicht twee jaar weg te blijven. Gedwongen. Want als je weigerde kwam je in de gevangenis.
xc2xa9 1987/2004

6 gedachtes over “Knooppunt Dijl

  1. Ik vind het jammer als het verdwijnt. Ik vond het een leuk programma! Zeker de presentatie was ven die 2 geweldig! Jammer! Hoop dat Carrie wel een ander iets te doen krijgt binnen radio rijnmond. Sport hebben ze zat!

  2. Ik denk dat Liesbeth v.d. Kruijt (hoop dat ik haar naam goed schrijf) toen een goed besluit nam. Ze had geen zin in de kleuterklas van radio rijnmond meer en verdween. Zelfs bij een jubileumuitzending had ze de moed te melden: ik weet weer waarom ik ben weggegaan het kinderachtigheids gehalte is te groot hier. (geen letterlijk citaat!) Hans van Vliet is een te heilig huisje daar …. en er iets over zeggen? Dan word je als luisteraar totaal afgekraakt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s