Af- en aanrader

Rotterdam, vrijdag – Er is ook veel onzin op het Filmfestival. Zo zag ik gisteravond laat Ningxc3xban lugar en ninguna parte van de Chileen Jose Luis Torres Leiva, een afrader van de zwaarste categorie.
Het is een documentaire waar bijna geen gesproken woord in voorkomt. Alles wat je ziet is lelijk en er zit muziek onder die associaties oproept met krassen op een schoolbord. Lelijke mensen met slechte gebitten, lelijke huizen met verveloze deuren, lelijke straten van scharminkelige honden – en waarom? Wil Leiva ons de armoede van de havenstad Valparaiso laten zien? Dat is hem dan goed gelukt: daar gaan we voorlopig niet heen.
Soms zitten er ineens bijna poxc3xabtisch beelden in van een wolkenlucht of van een mistige vallei waarvan je dan meteen denkt dat de filmmaker zeker is vergeten om die eruit te knippen. Want de hoofdindruk die deze film achterlaat is dat je naar een montage zit te kijken van weggeknipt materiaal.
Dan was de documentaire die ik daarvoor zag, Edgar G. Ulmer. The man off-screen een stuk interessanter. Over de uit Oost-Europa stammende ‘King of the B’s’ – de koning van de b-films. Hij maakte in Hollywood tientallen low-budget-films, sommige in veertien draaidagen, die in de jaren dertig en veertig de bioscoopbezoekers de stuipen op het lijf joegen. Hij trouwde met de vrouw van de zoon van een de grote studiobazen, dus een grote carrixc3xa8re zat er toen niet meer in. Maar, zoals iemand in de film opmerkt, hij was dan maar ‘King of the b’s’, hij was toch mooi koning. En met zijn voor zijn tijd bijzondere cameravoering heeft hij veel van zijn latere collega’s bexc3xafnvloed. Een liefdevol portret waarin echter ’s mans neiging tot het fabuleren over zijn eigen achtergrond niet onbesproken blijft. Op het festival draait ook zijn uit 1945 stammende Detour waarnaar in de docu steeds subtiel wordt verwezen.
Ook zag ik gisteren de nieuwe film van Erik van Zuylen die vanavond in premixc3xa8re gaat: Het mysterie van de sardine naar de roman van Stefan Themerson. Ik was onder de indruk van het spel van de acteurs: Victor Lxc3xb6w als professor Boerhave die bij een aanslag zijn benen verliest, maar bovenal de vrouwen: Renxc3xa9e Fokker en Angelique de Bruijne. De professor die eigenlijk ‘maar’ lector is (xc3 la W.F. Hermans) heet gewoon Tim, maar de vrouwen die door genoemde actrices worden gespeeld hebben namen als Vera (=waarheid) en Prudence (=voorzichtigheid) en de vroegere vriendin van Tim heet Victoria (=overwinning).
Je maakt mij niet wijs dat daar geen betekenis in schuilt, maar hoe dan andere ‘toevalligheden’ in het surrealistische verhaal te duiden? Bijvoorbeeld de ex-voto-schilderijtjes in een piepklein kerkje die soms een onheil lijken te voorspellen maar ook de aanslag op Tim tot in detail uitbeelden. Welke rol speelt de dementerende moeder van Victoria? En wie is die man die achteruit loopt? Komt die uit de Poolse film die Boerhave met een student aan het bekijken was op het moment dat een hond tegen zijn keukendeur ontplofte?
In zijn surrealistische trekjes doet de film denken aan het werk van Bunuel (ik zou zo graag La voie lactxc3xa9e nog eens zien), maar het licht waar Erik van Zuylen mee speelt is oer-Hollands.

Angelique de Bruijne als Prudence.

Een gedachte over “Af- en aanrader

  1. Heel moedig, maar ook wel wat naxefef van die omroepster. Waarom zou je blijven stoppen met roken na die blootpresentatie? Overigens is zij wel een heel knappe vrouw, maar borsten heeft zij jammer genoeg niet. Of het zal toch ook maar een heel klein a-cupke zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s