Knooppunt Dijl

34

Toen begon dus mijn toekomst. Veel kan ik me van die dag verder niet herinneren, dus ik zal van pure vreugde wel dronken zijn geworden. De tweede dag van mijn toekomst lag ik natuurlijk zwetend en kreunend in bed, maar de volgende dag was ik er helemaal klaar voor. Journalist zou ik worden, wxc3¡s ik eigenlijk al: hoofdredacteur van De Popkoerant, medewerker van De Plaatselijke. Dat het allemaal niets opleverde, was niet mijn grootste zorg, maar wel die van mijn moeder.

‘Maak toch eerst die school af.’

Maar dan moest ik weer naar een persconferentie van The Byrds of naar een concert van The Rolling Stones.

‘En je schoolwerk dan?’

De deadline naderde, mijn stukjes moesten af.

‘En ga toch eens naar de kapper, jongen. Ik moet er de hele dag tegen aan kijken. Ik schaam me voor de buren.’

Nou, de buren zouden nog gek opkijken!

Ze wisten trouwens niet hoe snel ze moesten verhuizen, de buren, ze gingen op stand wonen.

Intussen verliep mijn carrixc3xa8re wel iets langzamer dan ik me had voorgesteld. Het medewerkerschap van De Plaatselijke leverde vijftien gulden per week op. Losse stukjes werden met hetzelfde bedrag gehonoreerd. Ik ontdekte dat het zelf maken van foto’s inkomstenverhogend werkte. Ik fotografeerde al enige tijd bij wijze van hobby alles wat los en vast zat, voornamelijk mijn meisje, maar aan zelf ontwikkelen en afdrukken had ik me nooit gewaagd.

Van een vriend nam ik een complete doka-uitrusting over die ik op mijn slaapkamer installeerde. Omdat het verduisteren nogal een probleem was, kon ik alleen ’s nachts aan de slag. Het bleek al snel dat ik het niet echt in de vingers had: op mijn foto’s overheerste de tint grijs en zodra na het fixeren het grote licht aan kon, zag ik tot mijn schrik dat het beeld was ondergesneeuwd onder al het stof dat door mijn kamer warrelde.

Toen John Fogerty van Creedence Clearwater Revival, in die dagen de meest belovende band, tijdens een persconferentie in het Hilton Hotel op mijn Ilford, een veredelde Agfa Clack, wees en lachend vroeg: ‘Is that a phoney camera?’ was voor mij de lol er toch wel af.

Dan maar wat minder verdienen.

Om eerlijk te zijn koesterde ik, behalve die van een journalistieke loopbaan, nxc3xb3g een ambitie: ik wilde schrijver worden. Dikke romans, voor minder deed ik het niet.

‘Leer liever een vak,’ zei mijn moeder.

Op een grijze herfstdag draaide ik een vel papier in mijn aftandse schrijfmachine en tikte: Door Frank van Dijl. Vervolgens staarde ik uit het raam, dat weinig inspirerend uitzicht gaf op kleine burgermanstuintjes en een betegeld binnenterrein met parkeerboxen. Na een kwartier moest ik even op bed gaan liggen.

Ineens wist ik waarom er niks kwam.

Ik had nog niks meegemaakt.

xc2xa91987/2005

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s