Chahaignes na het avontuur

Rotterdam, zaterdag – We aten gisteravond bij Miton. Op het Kerkplein van Chahaignes, een klein, stil en voor deze streek voornaam dorp in de luwte van het Forxc3xaat de Bercxc3xa9, drijft hij Chez Miton, ‘Le Bistrot de Chahaignes’.
Overdag is het een cafxc3xa9, netjes ingericht, zich daarin onderscheidend van de vele zelfmoordcafxc3xa9s die op het Franse platteland te vinden zijn. Miton onderhoudt zich vanachter de bar op gedempte toon met zijn klanten. Er staat altijd wel een lekker muziekje op, ook gedempt, meestal iets bluesachtigs.
’s Avonds, en op sommige dagen op het lunchuur, is Chez Miton tevens restaurant. In het al even netjes ingerichte eetzaaltje staan zo’n acht tafeltjes. Er is keuze uit een beperkt aantal menu’s van vijftien euro, op vrijdag- en zaterdagavond betaal je negentien euro. Voor hoofd en na. En dan komt daar natuurlijk nog een fles wijn bij, want in Frankrijk eet je niet zonder te drinken.
Ik had vrijdagavond een tempura van schelpdiertjes voor, een confit de cuisse de canard als hoofd en perentaart na, Louise had geconfijte eendenmaagjes, konijn en ik weet niet meer wat na en voor de kinderen was er pasta met kalkoenvlees. O ja, en ijs na, maar dat spreekt vanzelf.
Tempura is natuurlijk helemaal niet Frans, maar Japans. Dat komt door de vrouw van Miton. Zij is Japans. Zij doet de keuken.
Ze leerden elkaar kennen tijdens een van de rally’s Parijs-Dakar waar zij als ‘pilote’ aan deelnamen. Zij voor een Japanse ploeg, hij voor een Franse. Vrachtwagens. Aan de wand hangen foto’s van het soort rijdende kastelen waarmee ze de Sahara bedwongen.
Elk jaar in december, voordat Parijs-Dakar van start gaat, is er in Chahaignes een kleine rexc3xbcnie. Ook daarvan hangen foto’s in het cafxc3xa9.
Mooie herinneringen bewaart Miton aan de rally’s. Zijn wangen glimmen als hij er over vertelt, zijn snor krult vanzelf omhoog.
‘Het is een vak, rally-rijden,’ zegt hij, ‘een beroep. Je bent er het hele jaar mee bezig.’
Want Parijs-Dakar is maar xc3xa9xc3xa9n van de vele rally’s die de wereld van het grote avontuur kent.
Is het dan niet vreselijk wennen om in Chahaignes achter de bar te staan?
Miton haalt zijn schouders op. ‘Het is mooi geweest.’
Hij kxc3xb3mt uit Chahaignes.
Dat maakt het wennen makkelijker.

2 gedachtes over “Chahaignes na het avontuur

  1. Maar men heb toch wel een knapperend haardvuur? Men kan toch gaan sprokkelen dat het 1 aard heeft? En men kan toch warmte zoeken bij mekaar? Of even een gasflesje scoren in een nabijgelegen wat groter dorp? Zippo?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s