Einde van een tijdperk

Rotterdam, zaterdag – Ik ben eindelijk van mijn golfsets af.
Een paar jaar geleden ben ik op uitnodiging van mijn Amerikaanse (toen nog niet ex-)zwager Steve gaan golfen. Les genomen. Ik vond het nog leuk ook.
Dat ik altijd ver achter bleef bij anderen kwam natuurlijk doordat ik nog maar net begon. En xc3¡ls er een bunker in de buurt was, of een waterpartij – zoals een vijver in golfjargon heet – wist ik mijn bal er feilloos in te slaan. Oxc3xb3k knap, eigenlijk. En er zat ook heus wel wat verbetering in.
Maar op een bepaald moment stokte mijn ontwikkeling.
De laatste keer dat ik heb gespeeld was met Steve en zijn vriend David ergens op het platteland van New Jersey.
Schitterende baan. Beroemd zelfs, geloof ik.
Maar als Steve en David in een of twee slagen hun bal aan de andere kant van een onmetelijk veld hadden weten te krijgen, zigzagde ik nog hopeloos achter mijn bal aan die zelf wel bepaalde waar hij heen ging.
Hun ballen beschreven prachtige bogen en hielden vlakbij de hole halt – zo perfect dat ze een hole in one sloegen waren ze nu ook weer niet.
Gelukkig voor mij.
Toen we door mijn gekluns de golfers die na ons waren begonnen moesten laten voorgaan, wist ik het: ik ging stoppen.
Die avond gingen we naar een concert van de band Wilco in de Roseland Ballroom in New York en dronken we veel bier. Nu kon ik Steve en David wel bijhouden.
Op de vrijmarkt in Kethel heb ik vandaag afstand gedaan van mijn beide golfsets. Ik had er twee omdat je in het begin nog denkt dat het wel aan je stokken zal liggen.
Louise was al dagen bezig om uit alle hoeken van het huis in onbruik geraakte spullen te verzamelen en naar haar moeder te brengen. Bij haar voor de deur is het op 30 april altijd raak.
Wat we nog meer in de aanbieding hadden: een buggy, een kinderwagen, twee kinderfietsen, een Video2000-videorecorder en een VHS-videorecorder, videobanden, speelgoed, boeken, serviesgoed, glazen, twee wasbakken met mengkraan.
Alles bij elkaar behoorlijk wat zooi.
Je kan er maar van af zijn.

3 gedachtes over “Einde van een tijdperk

  1. Eerlijk gezegd is Randstad Vandaag niet een werkelijk bestaande krant, maar een zoveel mogelijk op een werkelijk bestaande krant lijkend krantje dat (bijna dagelijks) wordt gemaakt door studenten PDOJ (Postdoctorale Opleiding Journalistiek) aan de Erasmus Universiteit. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s