Harrie xc2x86

Rotterdam, zondag – Ik heb een paar dagen in de nostalgische modus geleefd doordat mijn moeder bij ons logeerde: verhalen over vxc3xa9xc3xa9l vroeger passeerden de revue. Hoe mijn grootouders in de oorlog door op het juiste moment de straat over te steken een bombardement overleefden. Wat een onderneming het was om in de jaren dertig van Dordrecht naar Wageningen te reizen. Dat mijn moeders oma na de dood van een eenentwintigjarige dochter de rest van haar leven in het zwart gekleed ging.
Mijn moeder en ik zochten haar zus, mijn tante, op die in een verzorgingstehuis woont. Ook zij had verhalen over vroeger, maar dat vroeger heeft in werkelijkheid nooit zo bestaan, net zomin als de mensen die deze verhalen bevolkten. Het zijn vervaagde herinneringen die een eigen leven zijn gaan leiden, vrije associaties die relaties zijn aangegaan met halfvergeten, overgeleverde of gedroomde gebeurtenissen in een schimmig decor – een stad die niemand herkent.
Maar ze vertelt wel vrolijk, mijn tante, en als een verzorgster haar wil meenemen naar het toilet, zegt ze beslist dat ze eerst haar verhaal moet afmaken.
In de lift naar beneden valt mijn oog op het overlijdensbericht van een mevrouw die ik heb gekend. Met haar zoon heb ik in de klas gezeten, hij zat in de redactie van Popkoerant Hippiek omdat ik dacht dat ze thuis een stencilmachine hadden. Achter zijn naam staat een kruisje. Die is dus ook al dood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s