Road movie

La Jouannixc3xa8re, woensdag – Toen mijn schoonzus nog in Amerika woonde, gingen we daar wel eens heen. Huurden bijvoorbeeld een auto in Memphis en maakten een tocht door Arkansas, Oklahoma (waar een berg ligt die naar onze Wilhelmina is genoemd!), Texas, Louisiana, Mississippi, Alabama en Tennessee, onderweg proberend zoveel mogelijk muziek-historische plekken te bezoeken.
Wat dat betreft kun je eigenlijk net zo goed in Memphis met zijn Beale Street, Sun Studios en Graceland blijven – alles netjes opgepoetst en aangeharkt voor toeristen zoals wij.
We deden ook Tulsa aan vanwege het prachtige liedje ’24 hours from Tulsa’, bezochten een indianenmuseum, keken in Dallas uit het raam van waaruit Lee Harvey Oswald, als hij het was, op president Kennedy heeft geschoten, reden in Louisiana een stuk over Highway 61, verwonderden ons in East-Tupelo over de afmetingen van het geboortehuis van Elvis (daar had niet ook nog eens een tweelingbroer in gepast!) en sliepen op de terugweg nog een paar nachten in een ijskoud Nashville (het was begin maart).
Mooie reizen!
Maar daar gaat het nu even niet over. In de auto’s die we daar huurden zaten standaard airco xc3xa9n cruise-control. Zalig rijden over die uitgestrekte wegen waar je maar af en toe eens iemand tegenkwam. Country-zender op de radio. Zo dxc3xb3xc3xb3rrijden, maandenlang!
Ook daar gaat het niet over.
We hebben nu zelf een wagen met cruise-control en ik ben er helemaal aan verslaafd. Mag je honderd rijden, zet ik hem op honderd, mag je honderdtwintig op honderdtwintig. Hier in Frankrijk is de maximumsnelheid op de autoroute honderddertig. Nu de vakantietijd nog niet echt is begonnen en de wegen nog relatief leeg zijn (behalve bij Parijs dan), kun je bijna op de achterbank gaan zitten – die auto tuft toch wel door. Nou ja, dat dan maar niet.
En je hoeft niet meer op camera’s te letten want die staan tegenwoordig ook langs de Franse wegen.
Met een dvd met zo’n twaalfhonderd mp3-tjes in de radio hoef je nooit meer te stoppen, alsmaar door. Het leven een road movie.

4 gedachtes over “Road movie

  1. Dat is dan een abonnee minder voor aaa deee schuine streep. Toke fungeert namelijk ook in de ben benieuwd campagne van De Dordtenaar. Ook haar vader speelt een hoofdrol in de Dordtse variant.

  2. Het is wat minder spannend dan het lijkt. Er is op de website bij plaatsing van de campagnebeelden (de campagne loopt in de betrokken titels) een foutieve tekst ingevoerd bij Toke van Brakel. Toke was en is abonnee van De Dordtenaar (inderdaad sinds 1985) en niet van het Rotterdams Dagblad. Deze fout is ondertussen op de website gecorrigeerd.

    Gijs Pelser
    AMG/Wegener.

  3. Deze RD abonnee heeft haar abonnement opgezegd, ondanks alle geslijm en beloftes bij een belachelijk idioot telefoontje. Te zot dat idiote we veranderen alles maar we willen toch dat je blijft, draaikont gedrag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s