Mariaverschijning aan het einde van de wereld

Ager, donderdag – Maria del Patricinio heeft nooit eerder zo weinig water in het stuwmeer gezien. En als iemand het stuwmeer kent, is zij het wel. In 1954 trouwde Maria in het kerkje van Finestras met Francisco. Aan hun gouden bruiloftsfeest herinnert een ingelijst krantenbericht van vorig jaar en de trouwfoto van vijftig jaar geleden in de deuropening van de kerk. Veel meer is er van de kerk niet over. Net als de rest van het dorp is de kerk een ruxc3xafne.
Toen het stuwmeer kwam, woonden er tachtig mensen in Finestras – tien huizen en die kerk. De inwoners van het dorp leefden van de opbrengst van hun land, beneden in het vruchtbare dal. Nu is alleen het huis van Francisco en Maria nog bewoond, ’s zomers. Als we de auto hebben geparkeerd op het dorpsplein waarin de kilometerslange grindweg doodloopt die ons kronkelend, stijgend en dalend, hotsend en botsend hier heeft gebracht, verschijnt ze op het balkon, deze Maria.

Aan de achterkant kijkt het huis uit op het stuwmeer. Het water staat zichtbaar meters lager dan gewoonlijk.Dwars door het vervallen dorp lopen we naar de kapel die op een naburige heuvel de dreunende hitte trotseert. De spaarzame begroeiing geurt kruidig. In de kapel staat op het altaar een beeld van de heilige Marcus, ernaast liggen gedroogde rozen, takjes. Boven dit alles een portret van Jezus die op de wereldbol op Spanje wijst, ongeveer op de plek waar Santiago de Compostella moet liggen. Vier lange houten banken – zo goed als nieuw – staan keurig in het gelid.Aanvankelijk hebben Joop en ik nog het plan om naar de rotskam te wandelen die als een stuk van de Chinese Muur het dal afsluit. Je zou in de rotsplaten het gebit van een voorwereldlijke reus in kunnen zien. De stichters van het dorp zagen er op deze plek, die sterke overeenkomst vertoont met het einde van de wereld, eerder vensters in, vandaar de naam Finestras.De meegebrachte rode wijn maakt loom. Hoe hard ze ook zijn, voor een sixc3xabsta kunnen de houten banken ermee door – alleen hebben we daarna geen puf meer om ons plan uit te voeren en begeven we ons in plaats daarvan terug naar het spookdorp.Maria nodigt ons uit om haar huis te bezichtigen. Het is Spartaans ingericht, geen water, geen elektriciteit. Ze kookt op hout. De slaapkamer is een flinke nis, precies groot genoeg voor een tweepersoonsbed, achter een gordijn dat de vliegen tegenhoudt. Een eenvoudige eetkamer: ‘Hier stond een prachtige notenhouten tafel, maar die is gestolen.’Het vijftigjarig huwelijksfeest bracht weer leven in Finestras.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s