Exc3xa9n van dat soort dagen

Rotterdam, dinsdag – Hij was nog wel zo prominent in beeld geweest bij het NOS-journaal, mijn microfoon. Vrijdag, tijdens de persconferentie van Ivo Opstelten over de ernstige fouten die door de politie werden gemaakt in de zaak van de Schiedamse parkmoord.
En vandaag hield hij zich geniepig schuil, de rotzak.
Terwijl je hem met die kanariegele plopkap van BNR Nieuwsradio onmogelijk over het hoofd ziet.
Ik had om half twee een interviewafspraak. Giel van Strien, de oprichter van Passionate. Voor Metro. In Cafxc3xa9 Ari, tien minuten fietsen van mijn huis.
Omdat ik mijn interviews altijd opneem, deed ik mijn ouwe trouwe Sony-cassetterecorder in mijn tas en greep naar de microfoon.
Hxc3xa9.
Waar was mijn microfoon?
Wanneer had ik hem voor het laatst gebruikt? Vrijdag. Na het interviewtje met Opstelten de redactie van BNR gebeld: die ging mij twaalf minuten later bellen voor een samenvattend verslag in de uitzending. Omdat ik het korte vraaggesprek als mp3-bestand wilde e-mailen, en dat alleen thuis kon doen, sprong ik op de fiets, erop gokkend dat ik het precies zou halen en uitgehijgd zou zijn als de telefoon ging.
Ik kwam thuis, probeerde tot rust te komen en de opgepompte adrenaline al ijsberend kwijt te raken, maar er werd al gebeld. Het was niet mijn briljantste verslag ooit. Te veel tegelijk willen vertellen, soms naar adem happend. Zo moet het niet meer.
Waar heb ik in al die hectiek mijn microfoon gelaten?
Ik doorzocht het huis van boven naar beneden en van beneden naar boven. Ik zocht op de onwaarschijnlijkste plekken.
De schrik sloeg me om het hart: was hij misschien tijdens mijn doldrieste fietsrit van het politiebureau naar huis uit mijn jaszak gevallen? Ik belde de politie: niets gevonden.
Nee, prachtige microfoon, geinige plopkap, die houd je natuurlijk lekker zelf als je die vindt. Statiefje ook, bedacht ik me ineens, en de hoofdtelefoon met afstandsbediening die bij mijn Sony Hi-MD hoort.
Kan dat alles zo makkelijk uit mijn jaszak…?
Misschien had ik de bliksemse boel laten liggen in de zaal waar die persconferentie werd gehouden.
Nee, ze hadden niets gevonden.
Het interview met Giel van Strien heb ik op de ouderwetse manier gedaan: aantekeningen. Ik voel het nog in mijn pols.
Thuis weer zoeken. Belt BNR Nieuwsradio, of ik naar het stadhuis wil, het debat over de nieuwste islamofobe uitspraken van wethouder Pastors. Zeker wil ik dat, maar, beken ik schoorvoetend, ik ben mijn microfoon kwijt.
Dat soort dingen beken je niet graag aan een opdrachtgever.
Ook in het stadhuis ouderwetse aantekeningen gemaakt, om tien voor half zes een samenvattend verslag via de telefoon. Dat ging alweer een stuk beter dan vrijdag, al moet ik wel leren om in kortere zinnen te spreken.
Op het moment dat ik wilde vertrekken om met Charlie naar zwemles te gaan, begon de stemming. Die afgewacht en het resultaat (driexc3xabntwintig stemmen voor en twintig tegen de motie van wantrouwen van Groenlinks: Pastors kan gaan) doorgebeld.
Charlie naar zwembad gebracht, ik naar Albert Heijn, Charlie opgehaald, naar huis, koken, eten, Charlie naar bed.
Ik de hele tijd de smoor in over die ~*^)$$!! microfoon.
Hij houdt zich onvindbaar.
Ineens denk ik: maar ik had hem helemaal niet in mijn jaszak, ik had dat groene tasje van Charlie bij me. Waar is dat?
Ik sta op en zie het staan, verstopt achter de prullenbak.
Ik kan wel juichen, maar voor straf zal ik morgen de hele dag niet tegen mijn microfoon praten.
Tenzij BNR Nieuwsradio belt natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s