Lezen voor de lol

Rotterdam, dinsdag – Als je niet voor de krant leest, lees je anders. Jarenlang heb ik boeken besproken voor het Algemeen Dagblad, altijd had ik wel een stapeltje onder handen. Ik ploegde me door debuten heen, ik las oude rotten, liet me verrassen, voelde me teleurgesteld, vocht tegen de slaap, was gegrepen, kon haast niet wachten tot ik de laatste bladzijde kon opslaan. Ik las rommel en ik las meesterwerken en alles wat daartussen zat. Het meeste van wat ik beroepshalve las, was oorspronkelijk Nederlands werk. En altijd moest ik mijn mening klaar hebben, in naarmate de jaren vorderden steeds minder woorden.
Ben ik nog boekenmedewerker van het AD?
Ik weet het niet, want ik heb nooit meer iets gehoord.
Ik denk eigenlijk van niet. Menno komt nooit meer langs met een kartonnen doos vol boeken.
De boekenpagina van het AD was al geslonken tot twee pagina’s in het magazine, nu is het er vaak maar xc3xa9xc3xa9n.
Maar enfin.
Na een periode van afkicken ben ik weer begonnen met lezen, alleen maar voor de lol, en meteen las ik twee boeken waar ik enthousiast over ben. Excuses voor het ongemak van Hans Hogenkamp, die ik heb gexc3xafnterviewd voor Metro, is misschien wel het beste literaire debuut sinds Grunbergs Blauwe maandagen. Het is zwartgallig zonder cynisch te zijn, humor geeft het verhaal lucht.
Het meten van de wereld van de Duitse schrijver Daniel Kehlmann zou – schreef ik nog over boeken – zeker aan mij zijn voorbijgegaan, en dat was jammer geweest, want het is een van de grappigste historische romans die ik ooit heb gelezen. Kehlmann zet twee beroemde Duitse onderzoekers tegenover elkaar: de ontdekkingsreiziger Alexander von Humboldt en de wiskundige Carl Friedrich Gauss.
De een struint als een waanzinnige door de meest onherbergzame streken van het Zuid-Amerikaanse continent. Hij doet denken aan de malle professor in Polanski’s The fearless vampire killers. Geen plantje ontsnapt aan zijn aandacht. Elke heuvel wordt gemeten. Elke plaats wordt bepaald. De ander meet de wereld voornamelijk van huis uit.
Er zitten hilarische scxc3xa8nes in het boek (waarin overigens ook commentaar op het schrijven van romans als deze) die nog maar weer eens bevestigen dat de belangrijkste historische ontdekkingen aan het toeval te danken zijn. De grootste gedachten ontstaan niet zelden onder de erbarmelijkste omstandigheden.
Ik vond het jammer dat het boek, dat leest als een jongensboek, uit was. Nu ben ik bezig in Geen land voor oude mannen van Cormac McCarthy, ook weer zo’n – excusez le mot – page turner. En daarna wil ik beginnen aan De broers Karamazov, de nieuwe vertaling. Daar zal ik wel even mee zoet zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s