Fats en de wederopbouw

Rotterdam, donderdag – Een maand geleden kwam ik al surfend op de site van Tipitina’s, vraag me niet hoe. Misschien door te googlen op Fats Domino, eens kijken hoe het met hem was na Katrina. Ik ontdekte dat er een nieuwe cd uit was onder de bijster onoriginele titel Alive and kickin’ en dat de opbrengst ervan was bestemd voor de wederopbouw van New Orleans.
New Orleans – een van de bakermatten van de muziek die ik essentieel vind: Fats, The Meters, Allen Toussaint, Dr. John.
Fats Domino – was hij in 1949 met ‘The fat man’ de grondlegger van rock’n’roll? Het zou me niet verbazen.
Ik was in 1997 voor het eerst en totnogtoe voor het laatst in New Orleans, stad die in alle oppzichten voldeed aan de verwachtingen. De ‘muddy’ Mississippi, de ‘moon over Bourbon Street’, de muziek op straat en in de cafxc3xa9s. Ik was zelfs getuige van een streetparade, anders dan in de James Bond-film Live and let die zonder doden, maar wel met parasols. New Orleans zinderde van de muziek. Ik zinderde mee.
Fats Domino ontmoette ik voor het eerst in 1974 in Parijs. Ik, uitgezonden door Het Vrije Volk; hij, natuurlijk al in zijn nadagen, op toernee door Europa. Ik interviewde hem in zijn suite in het George V Hotel, ik verstond bijna niets van wat hij zei omdat hij sprak zoals hij, denk ik, in New Orleans sprak.
Hij was van vxc3xb3xc3xb3r mijn tijd, maar door The Beatles’ ‘Lady Madonna’ en de door Richard Perry geproduceerde elpee Fats is back, beide uit 1968, was ik me voor zijn muziek gaan interesseren.
Aanstekelijke muziek, ook.
Later sprak ik Fats nog eens in Rotterdam in zijn kleedkamer in de Doelen en in Hilversum waar hij optrad in een televisieprogramma. Als ik me niet vergis was Dave Bartholomew – bandleider, componist, trompettist – bij beide gelegenheden aanwezig.
Fats nu 78, Dave Bartholomew 85, dames en heren!
Enfin.
Op de site van Tipitina’s Foundation bestelde ik die cd van Fats Domino. Via mijn PayPal-account betaalde ik twintig dollar. Van verzendkosten werd niet gerept. Evenmin was vermeld dat alleen inwoners van de Verenigde Staten in aanmerking kwamen voor prompte toezending van de cd. Ik dacht: ik kan me voorstellen dat ze niet op belangstelling vanuit het verre buitenland rekenen, dus als ze het zich niet kunnen veroorloven om een cd helemaal naar Rotterdam te sturen, kan ik er niet mee zitten – dan heb ik toch mooi twintig dollar bijgedragen aan de wederopbouw van New Orleans.
Intussen kwamen cd’s uit Engeland en dvd’s uit China zonder problemen binnen.
Geen Fats.
Tot vandaag.
Dertien nummers. Geniaal? Nee. Aanstekelijk? Ja.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s