Kunst van een Rolling Stone

Amsterdam, zondag – Ik heb The Rolling Stones gezien in 1970, 1973, 1976 (2x), 1982, 1990, 1995 (2x), 1998 en 2003, tien keer in totaal – en morgen wordt mijn elfde keer.
Vanavond was ik in Amsterdam voor de opening van The Ronnie Wood Art Show. Die vond plaats in een galerie niet ver, zeg maar dichtbij, het Amstel Hotel. Dichtbij genoeg in elk geval om de geruchten te voeden dat er mogelijk nog andere Stones zouden komen opdagen dan alleen de begenadigd kunstenaar zelf. Het was dan ook volle bak (en gratis drinken).
Ronnie Wood heb ik gezien, maar zijn muzikale vrienden, die hij zo vaak zo liefdevol heeft afgebeeld, lieten het afweten.
Ronnie is een ietwat verkreukelde man, zijn haar zag er geplakt uit en van het onwaarschijnlijke bruin dat uit een potje komt. Gevolgd door een aandachtig luisterend gezelschap ging hij langs zijn werk, waar nodig uitleg gevend (‘die figuur rechts is Mick Jagger’), om zich vervolgens schielijk terug te trekken in een achter panelen gecrexc3xaberde en door mannen met oordopjes beveiligde privxc3xa9ruimte.
Al die mensen ook.
Het duurste werk op de tentoonstelling is een vierluik van de rexc3xabel existerende Stones: vier grote vierkante doeken, ik heb ze niet nagemeten maar ik schat ze op minimaal een meter bij een meter. Vraagprijs: 100.000 euro. (Maar het kan ook 180.000 euro zijn geweest want ik had mijn bril op en er stond iemand hinderlijk voor het prijskaartje.)
Er waren ook goedkopere werken. Prints, bijvoorbeeld. Voor een nummer 277 van een oplage van 290 hoefde je niet meer dan zo’n 3500 euro te betalen.
Is de vraag: is het mooi?
Hm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s