De Dordtenaar revisited

Dordrecht, zaterdag – Leny had ik drieëndertigenhalf jaar niet gezien: zij was de redactiesecretaresse van De Dordtenaar waar ik op 1 maart 1972 in dienst trad als leerling-journalist en op 30 april 1973 de deur achter mij dichttrok om de volgende dag bij Het Vrije Volk in Rotterdam te beginnen. Ik was toen 21.
Leny ook, vertelde ze me vanmiddag op de Dordtenaar-reünie in het Dolhuys. Nooit geweten, ik had haar altijd iets ouder geschat omdat ze zoveel wijzer was.. Ze was het stralende middelpunt van de hoofdzakelijk (of helemaal?) uit mannen bestaande redactie van De Dordtenaar, die in mijn tijd zetelde op een eerste etage aan de Johan de Wittstraat, op loopafstand van de dagelijks gefrequenteerde kroegen in de oude binnenstad.
Bij De Dordtenaar heb ik leren drinken.
Ik denk dat iedere redacteur (ik was de jongste) stiekem verliefd was op Leny. Ik tenminste wel. Ze droeg korte rokken, kon schaterend lachen en deinsde er niet voor terug om redacteuren die twee keer zo oud waren hardhandig terecht te wijzen. Ik ben geloof ik nog op haar bruiloft geweest. De achternaam die ze toen kreeg, draagt ze nog steeds.
Er waren nog andere collega’s die ik had meegemaakt op de rexc3xbcnie. Een was er met pre-pensioen, een ander was gexc3xabmigreerd naar Frankrijk, iemand was bij een andere krant terechtgekomen en werkte daar nog steeds. Aan Herman Kersbergen kon je zien dat hij op zijn zeventigste nog steeds volop van het leven genoot.
Als het weer drieëndertig jaar duurt voordat ik Leny weer zie, ben ik zevenentachtig.

Een gedachte over “De Dordtenaar revisited

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s