Old Shatterhand in bad

28323878_1Rotterdam, zaterdag – In de Salamandermolen viel mijn oog op de Karl May-pocket Old Shatterhand. Omdat ik in bad ging en het Volkskrant Magazine al uit had, nam ik het boek mee.
‘Het verhaal speelt zich af tussen 1860 en 1870,’ meldt de achterflap gedienstig, maar terwijl ik me in het hete water vlijde, ging ik terug naar 1962 of daaromtrent. Het is het jaar van uitgave van deze editie: de Karl May Pockets ‘voor zoon en vader’, een reeks van vijfentwintig kloeke, dichtbedrukte pocketboeken die werd uitgegeven door Prisma Boeken (Het Spectrum).
Ik zal het boek toen ook wel gekocht hebben: ik was tien jaar en heel erg van de indianen.
Op de Franse-titelpagina zit een plakker van Combi Boekhandel, Admiraalsplein 131, Dordrecht, Tel. 1440. In 1962 verhuisden wij van Wielwijk (nu een van de veertig probleemwijken van minister Vogelaar) naar de Singel. Deze pocket is dus meeverhuisd. Zelf voorzag ik de eerste bladzijde van het gestempelde ex libris van mijn vader en het nummer J41 waarmee ik aangaf dat dit mijn eenenveertigste jongensboek was. Beschouw het als een milde vorm van interessantdoenerij.
Een belangrijk deel van de serie is in mijn bezit geweest: in elk geval de Amerikaanse romans. Die over de Orixc3xabnt hebben me nooit kunnen boeien. Maar op een bepaald moment verloor ik mijn belangstelling voor Winnetou en Old Shatterhand – er kwamen meisjes, Beatles, Rolling Stones en Bob Dylan voor in de plaats.
Dus ruim veertig jaar geen Karl May meer gelezen.
Tot vanochtend in bad. Wat tegenstaat is de wijdlopigheid, maar wat meeviel was desondanks de vaart waarmee het verhaal zich ontrolt. Old Shatterhand is de verteller, een romantische ik-figuur. Opvallend is de rijkdom aan details, des te opmerkelijker omdat Karl May de eerste Winnetou-romans schreef in de jaren negentig van de voor-vorige eeuw, terwijl hij er pas in 1908 toe kwam om Amerika te bezoeken en daarmee in de voetsporen van zijn landgenoot Old Shatterhand te treden.
Als je een beetje door die al te gedetailleerde beschrijvingen heen scant, blijft een verhaal over dat staat als een huis. OK, ik ben tot het derde hoofdstuk gekomen, toen werd het badwater koud, dus mijn oordeel is voorlopig en ik weet niet of ik het geduld heb om die resterende driehonderd bladzijden ook nog te lezen.
Maar in de acties – in het cafxc3xa9 waar Old Shatterhand en Old Death door ‘rowdy’s’ worden belaagd en Old Shatterhand een enge hond tegen de muur doodslingert, op de boot waar diezelfde gasten Winnetou aan de schoorsteen willen ophangen – herkende ik wat mij als tien- of elfjarige lezer moet hebben aangesproken.
Moet Steven Spielberg, die immers Kuifje gaat verfilmen, zich niet ook ontfermen over de Amerikaanse Karl May’s? (In de jaren zestig zijn er wel films gemaakt naar de verhalen over Winnetou en Old Shatterhand – ze zijn tegenwoordig ook op dvd verkrijgbaar – maar die zijn wonderbaarlijk slecht.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s