Geldkloppers aan de deur

Rotterdam, dinsdag – Tot twee keer toe geldkloppers aan de deur. Vanmiddag een jongen, tien, hooguit, die vroeg of ik wilde meedoen met mensen met kanker. ‘Liever niet,’ zei ik, maar dat was natuurlijk geen fijn grapje.

Heel verhaal: hij had van zijn juf de namen gekregen van wie nog niet hadden gegeven. Was er dan een actie, en had hij daar een brief over, vroeg ik. Nee, die had de juf. Op welke school hij dan zat. De Emmausschool. Die is inderdaad hier in de buurt, maar verder klonk het niet erg overtuigend en bovendien: als zo’n school actie voert voor het goede doel, dan gooien ze toch in de hele buurt een briefje in de bus? En dan laten ze hun leerlingen toch niet in hun dooie eentje langs de deuren gaan?

Houden ze ook nog bij wie niets geeft? Griezelig. 

Enfin, niks gegeven, het jongetje bleef beteuterd staan. Misschien zou hij op school slaag krijgen omdat hij niet had gedaan wat de juf hem had opgedragen. Maar ik weet niet: er zat een luchtje aan.

Vanavond belt een man aan die omstandig begint zich te verontschuldigen. Hij werkt bij de Pameijer Stichting, ik weet wel, begeleid wonen, hier in de zijstraat is ook zo’n huis, maar wat wil nu het geval, zijn auto doet het niet meer en die staat midden op de rijbaan en zijn zoontje zit er in maar die is gehandicapt, die zit in een roelstoel, begrijp ik wel?, en hij moet in Spijkenisse zijn want morgen om negen uur weer beginnen en nu zoekt hij iemand die hij kan vertrouwen zodat hij een taxi kan nemen.

Ik kijk glazig om mij heen maar zie nergens een auto midden op de rijbaan met een gehandicapte jongen erin. ‘Anders loopt u even mee,’ zegt de man, ‘mijn auto staat in de Burgemeester Meineszlaan.’ Die is hierachter, ik begrijp niet waarom hij daar niet ergens om hulp vraagt. ‘Ik weet niet wat ik moet doen, ik durf niet zomaar bij iemand aan te bellen,’ zegt de man, ik schat een begin-dertiger.

Toen we hier pas woonden, heb ik eens iemand vijfentwintig gulden ‘geleend’ omdat hij met de trein naar zijn dode moeder moest – zo’n soort verhaal. In elk geval zo’n soort verhaal waar je maar één keer intrapt. Eén keer te veel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s