Teleurstellende biografieën

Rotterdam, donderdag – Kort na elkaar, en ook wel door elkaar heen, las ik de autobiografie van Ron Wood en de biografie, door Nico Keuning, van Bob den Uyl. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat beide boeken mij teleurstelden. Wat werd ik er wijzer van?

Misschien is dat de verkeerde vraag.

Ik geef toe dat het motief me te amuseren in beide gevallen een grote rol speelde, maar natuurlijk was ik ook benieuwd hoe het er nu eigenlijk aan toe gaat als The Rolling Stones in de studio aan een plaat werken. Hoe liggen de verhoudingen in de band? Van Bob den Uyl wilde ik weten waar ’s mans fobieën vandaan kwamen – en natuurlijk zijn neiging om in vrouwenkonten en -tieten te knijpen. Overmatig drankgebruik lag daaraan ten grondslag, of misschien niet eens overmatig.

Ronnie Wood lustte ook wel een borrel en daar spoelde hij dan ook nog eens een enorme variëteit aan pillen mee weg. Hij maakt er verder geen geheim van dat hij een lijntje van het een of ander evenmin versmaadde.

Versmaadde: verleden tijd. Want als we de autobiograaf mogen geloven, gaat hij nu alweer jaren door het leven als geheelonthouder, zowel van drank en drugs. Hij schrijft dat hij daardoor ineens beter ging gitaarspelen.

Dat is toch een opmerkelijke, om niet te zeggen: schokkende conclusie. Dertig jaar lang deel uitmaken van The Rolling Stones en meedoen aan alle excessen op het gebied van drugs, drank en lekkere wijven en als die pleziertjes zijn afgezworen ineens beter gaan spelen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s