Op naar Arezzo

<!– /* Font Definitions */@font-face {font-family:"Times New Roman"; panose-1:0 2 2 6 3 5 4 5 2 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:50331648 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:NL;}table.MsoNormalTable {mso-style-parent:""; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Arezzo, dinsdag xe2x80″ Hetviel nog niet mee om de bestelde huurauto op het vliegveld van Rome af tehalen. In de zaal waar alle autoverhuurders hun eigen balie hadden, was hetbomvol.

Bij Hertz had ik achtwachtenden voor me. Het had er veel van weg dat als na verloop van tijd eenklant was geholpen, de medewerker die dat voor elkaar had gebokst ging genietenvan een welverdiende pauze. Andere medewerkers onderhielden zich met elkaarzonder acht te slaan op de wachtenden in de hal, zodat toen ik aan de beurt was,er al een uur was verstreken. Ik was alles bij elkaar alweer net zolang in Romeals de hele vlucht vanuit Parijs had geduurd.

In mijn onschuld was ikervan uitgegaan, dat het een kwestie was van handtekening zetten en autosleuteloverhandigd krijgen. Ik had immers op internet alles geregeld: verzekering, datik de auto zou inleveren in Mestre, betaling.

Toen ik de geprintebevestiging overlegde, ging de man in Rome eerst elders uitvoerig staan bellen,zodat ik niet wist of hij nu mij aan het helpen was of met zijn moeder stond tebeppen.

Het gereserveerde typeauto bleek er niet te zijn. Wat nu? Zoxe2x80x99n nieuwe Fiat 500? Zouden daar onzekoffers in passen? Uiteindelijk kwamen we op een Renault Clio.

Nu ontspon zich hetsoort dialoog waarop een beroemde sketch van Wim Sonneveld (op tekst van SimonCarmiggelt) is gebaseerd: man achter loket die klant allerlei postzegelsprobeert aan te smeren. In mijn geval bracht de man een verzekering ter sprakedie mij zou vrijwaren van een eigen risico van duizend euro. Was ik niet al toten met verzekerd? Ik dacht van wel, maar wist het niet zeker en ik had ook hetgeduld niet om het te controleren. Dus doe maar.

Of ik vooraf wildebetalen voor een volle tank, dan kon ik de auto leeg inleveren.

Tja.

Ook maar doen.

Alles bij elkaar bleekwat ik vooruit had betaald maar de helft te zijn van wat ik nu verschuldigdwas, want er kwam volgens de baliemedewerker ook nog onduidelijkeluchthavenbelasting bij. Ik voelde me bekocht, maar omdat vrouw en kind eldersal anderhalf uur op me stonden te wachten, had ik niet het geduld om de heleboel te heronderhandelen en trok ik mijn creditcard, zette enkele keren mijnhandtekening en kon ik eindelijk naar de parkeergarage waar de auto stond.

Op naar Arezzo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s