Geef Angelo Betti maar Rotterdam

In december 2006, dus alweer zeven jaar geleden, interviewde ik Angelo Betti en zijn neef Bruno Giuntoli voor de Rotterdamse editie van Metro.

Angelo Betti

Angelo Betti (47) en Bruno Giuntoli (30), oom en neef, derde en vierde generatie Italiaanse Rotterdammers of Rotterdamse Italianen, zijn de drijvende krachten achter ijssalon-pizzeria Angelo Betti – een begrip in Rotterdam. De zaak is genoemd naar de voorvader die zich meer dan tachtig jaar geleden in Rotterdam vestigde.

Jullie zetten de zaak voort die door grootvader Betti is begonnen?

Angelo: ,,Ja, mijn opa kwam in 1922 al naar Rotterdam – op doorreis naar Amerika. Hij ging met de Holland-Amerika Lijn naar New York, maar toen het hem daar niet lukte, is hij teruggekomen en in Rotterdam blijven hangen. Verder is niemand uit ons dorp naar Nederland gegaan, wel naar Duitsland en België.”

Bruno: ,,Voor zover wij weten heeft opa, mijn overgrootvader dus eigenlijk, langs moeders kant, het eerst geprobeerd in Chicago en daarna in Washington. Dat is allemaal mislukt, hij heeft toen om onduidelijke redenen het land verlaten – we dachten zelfs dat hij het land is uitgezet, maar dat weten we niet zeker.”

Angelo: ,,Ik dacht van niet.”

Bruno: ,,Dat heb ik gehoord vroeger. Misschien is het wel een familiegeheim. In elk geval kwam hij terug met de Holland-Amerika Lijn. Hij was van plan om terug te gaan naar Italië maar toen hij hier op de kade rondwandelde, dacht hij: ik ga hier iets beginnen.”

Wat ging hij eigenlijk in Amerika doen?

Angelo: ,,De meeste Italianen die naar Amerika zijn geëmigreerd, gingen meubels opknappen. Ze begonnen geen pizzeria’s of ijssalons – dat zijn vooral de Italianen die binnen Europa zijn gebleven.”

Bruno: ,,We hebben één foto van hem uit Amerika, daar staat hij met een klok op. Als kind vond ik die foto al fascinerend. Ik dacht altijd dat hij klokken verkocht.”

Angelo: ,,Nou, ze zitten wel allemaal in het antiek, in Amerika.”

Je sprak over óns dorp.

Angelo: ,,Nou ja, ik ben hier geboren. Maar zo praten we erover. Het dorp van mijn ouders, Crasciana. Het ligt vlakbij Lucca, in Toscane. We hebben er ook een pizza naar genoemd.”

Maar zo sterk is die band dus?

Angelo: ,,Ja, ik heb nog heel veel vrienden daar zitten. Elk jaar kom je daar terug. Iedereen die is geëmigreerd heeft daar nog zijn huisje. Dat is hartstikke gezellig. Ik heb een vriend die ik vanaf mijn tweede ken, we bellen elkaar elke week, ik ken zijn vrouw heel goed, ik heb hun zoontje gedoopt.”

Bruno: ,,Je moet je het voorstellen als een spookdorp. Door het jaar heen wonen er een paar oudjes. Er is niks, geen winkel, geen restaurant. Eén bar die alleen in de zomer open is. Maar ’s zomers gaat het leven. En met de kerst. Dat zijn de enige momenten dat het dorp leeft. Iedereen die daar zijn roots heeft, komt dan terug. Uit Amerika, uit Duitsland, uit Belgié. Dan is het druk, de rest van het jaar is het een spookdorp.”

Angelo: ,,Het is een mooi dorpje, vooral als het gesneeuwd heeft en het volle maan is. Dan is het net of je in de middeleeuwen zit. Er rijden ook helemaal geen auto’s, het zijn allemaal trappen.”

Bruno: ,,De weg houdt daar op.”

Angelo: ,,Mijn vader heeft het huis van mijn opa gekocht en helemaal opgeknapt. Maar we gaan nu vaker naar Montecatini, daar heeft de hele familie grond gekocht en huizen gebouwd. Maar ik vind het in het dorpje leuker. Maar ja, dat huisje – daar moet nu ook iets aan gedaan worden: het lekt aan alle kanten. Als ik daar zit, kan ik de eerste paar nachten niet slapen. Daar hoor je alleen de krekels. Ik woon aan de Schiekade, ik ben drukte gewend. Daar is het heel stil, je komt er helemaal tot rust.”

Bruno: ,,Er staan gebouwen die dateren uit de vroege middeleeuwen. Het is echt een middeleeuws bergdorp, heel mooi.”

Jullie zijn allebei geboren in Rotterdam. Ben je dan meer Rotterdammer dan Italiaan of hoe zit dat?

Angelo: ,,Nou, ik heb een jaar in Italië gewoond en ik was blij dat ik weer terug kon naar Rotterdam. Ik vind Italië heel leuk om met vakantie te gaan, maar als je daar iets moet regelen, word je van het kastje naar de muur gestuurd. Het is daar heel bureaucratisch.”

Bruno: ,,Maar dat vraagt hij niet. Wat voel je je, wat ben je?”

Angelo: ,,Ik denk dat ik meer Nederlander ben dan Italiaan. Ik heb nog wel Italiaanse tradities in mezelf, maar ik vind Nederland een heel leuk land om in te wonen. Het is, het wás heel liberaal: dat begint nu wat minder te worden. Je mag hier zijn wat je wilt, je wordt er niet op aangekeken, terwijl ik Italië soms een beetje schijnheilig vind.”

Je hebt de Rotterdamse kunstacademie gedaan, je bent modeontwerper. Ben je meer kunstenaar dan ik zal maar zeggen pizzabakker?

Angelo: ,,Ik vind het werk wat ik nu doe heel leuk, maar ik moet er wat naast hebben. Gewoon om een spanning te hebben of zoiets.”

Het is een familiezaak, dat schept ook verplichtingen…

Angelo: ,,Ja ja. Het is een soort kindje. Ook omdat het van mijn opa op mijn vader is overgegaan, toen naar mijn zwager. Ik ben er het laatst bij gekomen, nu zeventien jaar geleden. Maar het is zonde om zoiets te laten liggen. Toch?”

Maar kom je daardoor nog aan ontwerpen toe?

Angelo: ,,Dat heb ik afgesloten, dat doe ik niet meer. Ik maak doeken op de computer, een soort collages. Die hang ik op in de zaak. Maar ik zie het niet als kunst, het is meer decoratie. Ik heb wel twaalf jaar als ontwerper gewerkt. Toen ik naar de academie ging, zei ik tegen mijn vader: ‘Ik ga nooit de zaak in.’ Dat vond hij niet leuk. Die dacht: dat houdt hij toch niet vol, die komt na drie maanden wel weer terug. Maar het ging wel goed, toen heeft hij me ook heel erg gesteund.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s